Miejscowość należała kiedyś do parafii Pawonków, która po 1921r. pozostała w granicach Polski wraz z kościołem parafialnym. Dla pozostałych mieszkańców utworzona została kuracja 31.VIII 1926 r. i rozpoczęto budowę kościoła, który został konsekrowany przez biskupa wrocławskiego W. Wojciecha 12.VI 1929 r. Kościół filialny w Pludrach, wybudowany w 1933r r., konsekrowany przez bpa Jana Wieczorka 12.VI 1983 r.

Karczma powstała pod koniec XIX wieku. Znajduje się przy ul. Powstańców 1 w Boronowie. Obecnie jest to budynek mieszkalny stanowiący własność prywatną.

Karczma została wpisana do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie UCHWAŁY NR 58/XXV/2012 z dnia 26 września 2012 r.

Pierwsza wzmianka o Sierakowie pochodzi z 1447 roku.  W pierwszej połowie XVI w. właścicielem wioski był Jerzy Diwkowski, który toczył spór o granice majątków z właścicielem Boronowa, ostatecznie rozstrzygnięty w 1533 r. Właściciele Sierakowa bardzo często się zmieniali, o wielu nie posiadamy żadnych informacji. Kolejnym znanym posiadaczem majątku był Jan Roużic z Chelmu, który w pierwszej połowie XVII w. ożenił się z Ewą, córką Jana Koschitzkiego z Łagiewnik. W 1679 r. Jerzy Goschitzki właściciel Sierakowa sprzedał Janowi Jerzemu von Blacha sąsiedni Zwóz. Następnie przez dłuższy czas sierakowskie dobra były w rękach rodu Chambres de Cultis. Od drugiej połowy XVIII w. majątek posiadał Chrystian Gottlieb von Jordan (zm. 1811), ostatni męski przedstawiciel tej linii rodu. W 1788 r. jego córka Anna Szarlota wyszła za mąż za Marcina Ludwika Juske (zm. 1833), który w 1800 r. został adoptowany przez teścia, przyjął nazwisko Jordan i dał początek tzw. nowej linii Jordanów. W drugiej połowie XIX w. majątek kupiła rodzina von Kitzing. Kitzingowie wznieśli istniejący do dziś pałac.

Powstała  z  inicjatywy sołtysa Józefa Słoty. Pieniądze na budowę przekazali: rodziny Kabotów i Kożuchów oraz Jan Porębski. Miejsce pod budowę ofiarowali: Michał Kurek i Paweł Kożuch.Wszystkie prace wykonali mieszkańcy Babienicy. Prace ukończono  w 1894 roku. Pierwszą mszę św. w kaplicy odprawiono  w 1914 roku dla stacjonujących w Babienicy wojsk.

Zabudowania szkolne powstały w 1899 r. Znajdują się w miejscowości Grojec. Obecnie stanowią własność prywatną.

Obiekt został wpisany do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie UCHWAŁY NR 62/XXV/2012 z dnia 26 września 2012 r.

Jednostka Wojskowa Komandosów w Lublińcu działa w czasie pokoju, kryzysu i wojny, zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami. Rodowód jednostki sięga 1957 roku, kiedy to w Krakowie powstała kampania rozpoznawcza stacjonująca w koszarach 16. Batalionu Szturmowo-Rozpoznawczego. Na przestrzeni lat jednostka zmieniała swoją lokalizację (Dziwnów na Wyspie Wolin) oraz charakter organizacyjny (z kampanii przeistaczając się w 1. Batalion Szturmowy). W 1986 roku została przeniesiona do Lublińca.

Polowy schron piechoty w odmianie stosunkowo rzadko stosowanej na Śląsku - do ognia czołowego. Schron pierwotnie znajdował się na stacji kolejowej, jednakże po nieudanych próbach rozebrania go, został przewieziony koleją poza miasto i zrzucony do rowu. Dzięki temu można przyjrzeć się szczegółom konstrukcyjnym zwykle niedostępnym do zwiedzania - płyta wylewki pod fundament czy fragmenty zbrojenia stropowego.

Komora Celna i Posterunek Straży Granicznej znajduje się przy ul. Bocznej 5. Obiekt powstał w II połowie XIX wieku. Obecnie jest to budynek mieszkalny i stanowi własność prywatną.

Ośrodek położony jest wśród Lasów Lublinieckich, nad 120 hektarowym zbiornikiem wodnym Posmyk z własnym molem.

Lasy Lublinieckie słyną z mikroklimatu, malowniczych ścieżek spacerowych i niekończących się tras rowerowych oraz dzikiej zwierzyny.
To doskonałe miejsce do wypoczynku w ciszy i spokoju, aktywnej rekreacji i organizacji imprez okolicznościowych.