Kapliczka Drewniana Św. Barbary powstała w 1740 r. Znajduje się przy ul. Powstańców 1 w Boronowie.

Wieża ciśnień została wybudowana w latach trzydziestych ubiegłego wieku. Wykonawcom udało się ukończyć inwestycję przed wybuchem drugiej wojny światowej. Zanim do Lublińca wkroczyły wojska niemieckie na dachu wieży było ulokowane stanowisko polskiego wojska tj. żołnierzy 74 GPP. Niemieckim samolotom nie udało się 1 września 1939r. zniszczyć budowli. Zrzucone bomby zamiast trafić w więżę uderzyły w przydrożny krzyż umiejscowiony przy skrzyżowaniu ulicy Częstochowskiej oraz Kochcickiej.

Kościół Świętego Jakuba Starszego Apostoła w Lubszy - murowana świątynia w Lubszy, wzniesiona w II połowie XIV w. lub na przełomie wieków XIV i XV, na miejscu drewnianego. Został on wzniesiony z kamienia pochodzącego z głazów narzutowych, które pozostawił wycofujący się lodowiec. Cały kościół, prócz wieży został otynkowany. Kościół jest orientowany. Zbudowany został w stylu gotyckim z cechami renesansowymi, które zostały wprowadzone w późniejszym czasie. Pierwotnie cały dach pokryty był gontami. Teren kościoła w 1827 r. powiększono o nowy cmentarz.

Na obiekcie dostępne 3 stawy do wędkowania. Całkowita powierzchnia lustra wody na łowiskach to około 1 ha. Istnieje możliwość wypożyczenia wędki i ugrilowania złowionej ryby.

Złowione ryby nie należy wypuszczać z powrotem do wody, należy je przetrzymywać w siatce i po zakończeniu łowienia przekazać obsłudze.

Miejsce atrakcyjne dla rodzin z dziećmi, teren wyposażony w liczne wiaty, ławki i grill bar.

Łowisko Leśnica to komercyjny obiekt, na którym nie wymagana jest od wędkarzy karta wędkarska.

Kapliczka Św. Jana Nepomucena znajduje się przy ul. Wolności 1 przy kościele parafialnym. Pochodzi z II połowy XVIII wieku.

Została wpisana do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie UCHWAŁY NR 58/XXV/2012 z dnia 26 września 2012 r.

Przy kościele w Lisowicach powstał ogród. Nie jest to jednak zwykły ogród, oprócz wartości estetycznych ma również przekaz duchowy „będziesz miłował, nie hejtował”.

Odwiedzając to miejsce poznacie wiele ciekawostek o św. Janie Nepomucenie, przeczytacie cenne refleksje dotyczące daru mowy, zdobędziecie też sposobność wyciszenia i skupienia w otoczeniu bogatej roślinności.

Św. Jan Nepomucen niewątpliwie jest postacią niezwykle popularną i czczoną, o czym świadczy niezliczona ilość jego figurek, przydrożnych kaplic i malowideł. Przede wszystkim jest on jednak  patronem tajemnicy spowiedzi św., o czym mówi już jego aureola. Nie lada ciekawostką jest fakt, że tylko Jan Nepomucen w swej aureoli ma wpisane 5 gwiazd. Każda z nich odpowiada jednej literce łacińskiego słowa "TACUI" tzn. "MILCZAŁEM". Można więc powiedzieć, że zachowanie tajemnicy spowiedzi św. jest wręcz wpisane w aureolę! Ponieważ ks. Nepomucen oddał życie, aby nie zgrzeszyć słowem,  jest także patronem dobrego używania mowy. Dobrego czyli nie krzywdzącego drugiego człowieka. Dziś niezwykle często słyszymy o oczernianiu, niesłusznym oskarżaniu, obmawianiu, niszczeniu reputacji, fake newsach, hejcie. Nikt jak św. Jan Nepomucen nie może być lepszym orędownikiem w tych, jakże krzywdzących i na długo raniących człowieka, wymiarach. On jest też patronem wszystkich ofiar zranionych mową.

Pałac w Kochanowicach – klasycystyczny pałac wybudowany w Kochanowicach na początku XIX wieku.

Pałac został wybudowany na planie prostokąta, o dwóch kondygnacjach z mansardowym dachem. Jedenastoosiowa fasada posiada centralny, trzyosiowy i trzykondygnacyjny ryzalit z dekoracją w postaci pilastrów i lizen.

Właścicielem pałacu w latach 1817–1928 była rodzina von Aulock, których kartusz herbowy zachował się nad wejściem do budynku. W 1929 roku, kręgowy Urząd Ziemski w Katowicach dokonał parcelacji majątku. W 1932 w pałac zaadaptowano na potrzeby oświatowe i otwarto sześcioklasową szkołę podstawową wraz z jednoklasową szkołą dokształcającą. Po II wojnie światowej, w murach pałacu urządzono szkołę podstawową oraz gimnazjum.

KOŚCIÓŁ ZAMKOWY

Najstarszym koszęcińskim kościołem był tzw. kościół zamkowy pw. Matki Bożej Wniebowziętej i śś. Męczenników Dionizego i Witalisa. Jego budowę w 1609 roku rozpoczął właściciel Koszęcina Andrzej Kochcicki. Przechodząc jednak na luteranizm i popierając Szwedów w wojnie trzydziestoletniej (1618-1648) nie dokończył budowy, a zlicytowany majątek kupił Mikołaj Filip von Rauthen. On to zakończył budowę kaplicy i całego kompleksu pałacowego. 29 lipca 1647 bp wrocławski Karol Franciszek Neander poświęcił kościół. Przy tej okazji ustalono też, że obowiązek utrzymania kaplicy i jej kapelana miał spoczywać na właścicielu zamku. W myśl fundacji ustanowionej przez hr. von Rauthena roztaczał on opiekę religijną nad poddanymi. W 1791 roku fundację, potwierdzając jej moc w sądzie w Brzegu, odnowił królewski radca handlowy hr. Teodor Muetzel. Pozwalała ona koszęcińskim katolikom każdorazowo odwoływać się do sądów, wtedy gdy ich prawa były łamane przez protestanckich właścicieli. Kaplica zamkowa była w rękach katolików do 1908 roku. Wtedy to na mocy ustaleń po wybudowaniu nowego kościoła parafialnego, przeszła w posiadanie protestantów, którymi opiekował się każdorazowy pastor ewangelicki z Piasku.

Kościół Krzyża Świętego, którego fundatorem był książę opolski Jan, wzniesiono  w 1505 roku na wschód od miasta, tuż za bramą Tarnogórską. 9 stycznia 1661 roku założono  przy  kościele  szpital  pod  tym  samym  wezwaniem,  który  składał  się z dwóch niewielkich pomieszczeń dla ubogich. W czasie wizytacji w 1687 roku nadmieniono, że kościół zbudowany był z drewna. Wewnątrz ściany nie były pomalowane, a kościół zdobiły tylko 3 ołtarze. Do kościoła przylegała niewielka zakrystia,  a  nad  dachem  znajdowała  się  sygnaturka.  W  spisie  wizytacyjnym  z 1834 roku nadmieniono, że kościół z powodu złego stanu technicznego został zamknięty. W 1842 roku stary kościół rozebrano i przystąpiono do budowy murowanego kościoła, który został pobłogosławiony 14 września 1845 roku przez ks. dziekana Jana Janeczko, proboszcza z Dobrodzienia. Koszty budowy wyniosły 3260 talarów, a głównymi dobrodziejami budowy byli: hrabia Andrzej Renard i starosta lubliniecki von Aulock. Kościół do końca I wojny światowej służył jako kaplica pogrzebowa, a w Wielkim Poście odprawiano tam nabożeństwa Drogi Krzyżowej.

Budynek przy ul. Sobieskiego powstał na przełomie XIX/XX w. i pełni funkcje więzienia. Budynek zbudowany jest z czerwonej, nieotynkowanej cegły. Otoczony jest wysokim murem. Budynek składa się z kilku połączonych ze sobą brył pod dachami dwuspadowymi. Elewacja szczytowa budynku zawiera okulusy oraz tynkowaną blendę. Elewacje te zwieńczone zostały sterczynami. Elewacje dłuższe zakończone są ceglanym gzymsem.