Kościółek ten zbudowany z własnych funduszy proboszcza bez udziału patrona, był bardzo skromny, ubogi i maleńki. Ze swą bardzo niska powałą, jednym tylko okienkiem był on raczej wg słów wizytatora (1811) bardziej podobny do więzienia niż do kaplicy. Mieściło się w nim najwyżej 30 osób. Kapliczkę zdobiła jedynie mała wieżyczka z zawieszoną w niej sygnaturką. Brak stałego źródła na pokrycie kosztów remontów i konserwacji dał się kapliczce dotkliwie we znaki. O większych remontach względnie nowych nabytkach w ogóle nie mogło być mowy, a stary inwentarz z biegiem czasu prawie, że nie nadawał się już w ogóle do użytku. W roku 1818 budynek poddano gruntownemu remontowi. Wyklejono na nowo ściany, dano nową podłogę i dach, a w roku 1821 nową podmurówkę. Nową murowaną kaplicę wybudowano w roku 1870. Tak jak poprzednio nadano nowej kaplicy św. Jana Nepomucena za patrona. W związku z rozrastającą się coraz to bardziej parafia, kapliczka wnet okazała się za mała. Proboszcz Wick zabrał się więc do jej rozbudowy i w roku 1904 nowa budowla, stojąca do dziś dnia została ukończona. W roku 2003 została gruntownie odremontowana, dzięki staraniom obecnego proboszcza ks. Marcina Kulisza.

Pałac z lat 1903-1909 zbudowany z inicjatywy właścicieli miejscowych dóbr Ballestremów, zespół pałacowo-dworski jest dawną posiadłością Ludwika Karola Ballestrema.

Czas powstania: ok. XX wieku.

Budynek szpitala jest murowany, podpiwniczony, czterokondygnacyjny usytuowany kalenicowo w ciągu zabudowy ulicy. Elewacja frontowa otynkowana pięcioosiową. W środkowej osi znajdują się współczesne drzwi wejściowe oraz klatka schodowa. Stolarka okienna współczesna. W budynku mieści się odział szpitalny.

Stodoła w Zespole Pofolwarcznym powstała w II połowie XIX wieku. Obecnie stanowi własność prywatną i  pełni funkcję myjni samochodowej, zakładu. Obiekt znajduje się przy ul. Koszęcińskiej w Boronowie.

Stodoła w Zespole Pofolwarcznym została wpisana do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie UCHWAŁY NR 58/XXV/2012 z dnia 26 września 2012 r.

Dwie kapliczki, z połowy XIX w., w obrębie wsi przy skrzyżowaniu ulicy Częstochowskiej z drogą do Ostrowa. Kapliczki są murowane, zamknięte trójbocznie, wewnątrz znajdują się ludowe rzeźby św. Jana Nepomucena i św. Floriana.

Czas powstania – około XIV w. Rozbudowywany m.in. w roku 1827, co poświadcza poniższy fragment Józefa Lompy kroniki kościoła w Lubszy 1817-1832: „Z początkiem następnego (1827) roku (…) powiększono otoczenie o nowy cmentarz z polecenia zwierzchności duchownej, który przez miejscowego proboszcza uroczyście został poświęcony. Koszta wyniosły, oprócz transportu i pomiarów, 57 talarów, 23 srebrne grosze, 6 feningów (…) Na nowy mur cmentarny Gmina dała 18 talarów 3 srebrne grosze 8 feningów, który probostwo oddzielił”. Lompa opisał budowę „nowego cmentarza” pomiędzy bramą północną a krzyżem.

Powstanie: ok. XVIII wieku.

Budynek dawnego pałacu posiada symetryczną bryłę. Posiada 3 kondygnacje z częściowo widoczną kondygnacją piwnic. Do prostopadłościennej części środkowej przylegają skrzydła. Wszystkie części kryte są dachami dwuspadowymi o niewielkim spadku. Skrzydła zwieńczone są frontonem. Od strony południowej nieznacznie wysunięte w formie ryzalitów. 

Najbardziej nietypowy i jednocześnie unikalny w skali kraju, polowy schron piechoty. Jeśli wierzyć Januszowi Miniewiczowi, jest to jedyny w Polsce zachowany schron polowy dla armaty p.panc. wz.36. W ogóle powstało ich kilka, jeden na pozycji lublinieckiej i kilka na pozycji rybnickiej. Zachował się tylko ten jeden, wybudowany w klasie odporności "B". Obiekt posiada dwie izby, bojową i załogi. Również nie został ukończony, otacza go wał ziemi przygotowanej do wykonania nasypów. Gęsto porośnięty krzakami.

Na zapolu obiektu, w pobliskim lesie, znajdują się dobrze zachowane, polskie okopy z 1939 roku.

Obiekt jest częścią zespołu pałacowego, w skład którego wchodzą również mały, zaniedbany park i spichlerz.

Kapliczka Murowana Matki Boskiej powstała na początku XX wieku. Znajduje się przy ul. 3 Maja 105.

Na podstawie UCHWAŁY NR 58/XXV/2012 z dnia 26 września 2012 r. została wpisana do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.