Kościół Krzyża Świętego, którego fundatorem był książę opolski Jan, wzniesiono  w 1505 roku na wschód od miasta, tuż za bramą Tarnogórską. 9 stycznia 1661 roku założono  przy  kościele  szpital  pod  tym  samym  wezwaniem,  który  składał  się z dwóch niewielkich pomieszczeń dla ubogich. W czasie wizytacji w 1687 roku nadmieniono, że kościół zbudowany był z drewna. Wewnątrz ściany nie były pomalowane, a kościół zdobiły tylko 3 ołtarze. Do kościoła przylegała niewielka zakrystia,  a  nad  dachem  znajdowała  się  sygnaturka.  W  spisie  wizytacyjnym  z 1834 roku nadmieniono, że kościół z powodu złego stanu technicznego został zamknięty. W 1842 roku stary kościół rozebrano i przystąpiono do budowy murowanego kościoła, który został pobłogosławiony 14 września 1845 roku przez ks. dziekana Jana Janeczko, proboszcza z Dobrodzienia. Koszty budowy wyniosły 3260 talarów, a głównymi dobrodziejami budowy byli: hrabia Andrzej Renard i starosta lubliniecki von Aulock. Kościół do końca I wojny światowej służył jako kaplica pogrzebowa, a w Wielkim Poście odprawiano tam nabożeństwa Drogi Krzyżowej.

Kaplica pod wezwaniem. Podwyższenia Krzyża Św. Kaplica jest murowana, wewnątrz znajdują się rzeźby:
– grupa Ukrzyżowania o charakterze barokowo-ludowym oraz posąg św. Jana Nepomucena.

Pierwsze wzmianki o parafii w Lubszy pochodzą z 1374 roku i związane są z poborem świętopietrza. Pierwszy kościół zbudowany na przełomie XIV i XV wieku spłonął albo w czasie wojen husyckich albo w okresie wojny między Władysławem Jagiełłą a skięciem Władysławem Opolczykiem. Następny kościół murowany powstał prawdopodobnie w połowie XV wieku. Jego fundatorem był Piotr z Lubszy, właściciel tutejszych dóbr.

Miejscowość należała kiedyś do parafii Pawonków, która po 1921r. pozostała w granicach Polski wraz z kościołem parafialnym. Dla pozostałych mieszkańców utworzona została kuracja 31.VIII 1926 r. i rozpoczęto budowę kościoła, który został konsekrowany przez biskupa wrocławskiego W. Wojciecha 12.VI 1929 r. Kościół filialny w Pludrach, wybudowany w 1933r r., konsekrowany przez bpa Jana Wieczorka 12.VI 1983 r.

Znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Lasy nad Górną Liswartą oraz obszarze Natura 2000.  Chroni stanowiska cisa pospolitego (około 600 sztuk w wieku do 200 lat) w przystrumykowym łęgu jesionowo-olszowym i borze bagiennym o charakterze naturalnym. Najokazalsze cisy osiągają wysokość do 10,5 metra i pierśnicę do 26,2 cm. Oprócz form piennych część okazów ma postać płożącą lub krzaczastą. Oprócz tego rosną tam m.in. jesion wyniosły, klon jawor i brzoza omszona, a także znajdują się tam stanowiska co najmniej 17 gatunków roślin chronionych, m.in. wawrzynek wilczełyko, bluszcz pospolity, wroniec widlasty, widłak goździsty, widłak jałowcowaty, kukułka Fuchsa, kukułka szerokolistna, a także osiągające północną granicę swego zasięgu: liczydło górskie, starzec kędzierzawy i ciemiężyca zielona.

Pochodzący z przełomu XIX i XX wieku pałac był świadkiem historycznych wydarzeń. To w nim m.in. Wojciech Korfanty podpisał odezwę do ludności Śląska, wzywającą ich do zbrojnego powstania przeciw ówczesnemu podziałowi tych ziem pomiędzy Niemcami a Polską. Przez kilkanaście lat pałac pełnił funkcję ośrodka rehabilitacyjnego. Obecnie w jego wnętrzach znajduje się luksusowy hotel i restauracja.

W miejscowości znajduje się zabytkowa kapliczka z XIX w. posiadająca cechy sztuki ludowej. Kapliczka umiejscowiona jest w przy trasie Pawonków - Lubecko.

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Lubecku - kościół w Lubecku, od 1994 sanktuarium maryjne z niewielkim obrazem Matki Boskiej o charakterze medalionu.

Kościół wzmiankowany jest od XIV wieku, gdzie wówczas istniała parafia, do której należały miejscowości Ciasna i Zborowskie. Ze względu na ponad dwustuletnią tradycję pielgrzymowania do tego kościoła mieszkańców Górnego Śląska, w roku 1994 biskup Jan Wieczorek ustanowił ten kościół sanktuarium.

Budynek przy ul. Paderewskiego 5 zbudowano w 1909-10 r. W budynku mieścił się dawniej główny urząd statystyczny. Budynek murowany jest z cegły i wzniesiony na planie podobnym do prostokąta (niesymetryczny). Jest dwukondygnacyjny z wysokim użytkowym poddaszem. Budynek posiada elewację dziewięcioosiową i pokryty jest czterospadowym dachem (nad ryzalitami dwuspadowym) wykonanym z dachówki ceramicznej karpiówki. W osi środkowej piętra znajduje się balkon z płytową balustradą podparty dwiema gładkimi kolumnami. Osłania on wejście główne do budynku tworząc sklepienie łukowe pełne. Szczyty ryzalitów zakończone zostały wolutowo.

Swoistym przedłużeniem rynku jest tzw. Mały Rynek. W przeszłości handlowano tutaj solą z podlublinieckiej Solarni, dlatego plac nazywano dawniej Solnym. Obecnie urządzono tu miejski skwer, w centrum którego postawiono pomnik patronki miasta – Edyty Stein. Twórcą pomnika, powstałego w 2005 roku z inicjatywy Towarzystwa im. Edyty Stein, jest Stanisław Kowalczyk, rzeźbiarz z Lublińca.